Brief aan zoonlief: zeven maanden

Posted by on okt 27, 2014 in Brieven aan mijn zoon | 2 Comments
Brief aan zoonlief: zeven maanden

Lieve jongen, we zijn weer terug van vakantie. Stiekem was je net voor onze vakantie alweer zeven maanden. We zijn dus alweer over het half jaar. En als ik de brief van de zes maanden zo lees, heb je weer heel wat bij geleerd. 

Schoof je bij zes maanden nog soms per ongeluk een paar centimeter achteruit, nu draai je de hele kamer door. Je hebt doorgekregen dat je rondjes kunt draaien en dat je makkelijk naar achteren kan schuiven. Soms kom je daarbij een kast tegen en dan zit je vast. Je kunt de kast ook gebruiken om je af te zetten. Je schuift dan heel geconcentreerd je benen onder je billen en neemt een snoekduik naar voren. Je komt dan ook soms wel een beetje vooruit. Dat kruipen gaat vast niet lang meer duren…

Je kunt nu zitten door te steunen op je handen. Af en toe vergeet je dat wel eens en dan val je om. Zelf gaan zitten lukt nog niet, maar dat zal vast snel genoeg komen. Je vindt het heerlijk om met de baby-inzet in de kinderstoel te zitten. Hier eet en probeer je allerlei hapjes en speel je af en toe met je vriendjes van plastic.

In stoel

Je eet nu ook alweer heel anders. Je krijgt nog meer twee keer de fles en twee keer borstvoeding. Het fruithapje gaat zo op. Je eet wel twee stuks fruit per dag nu, klein bouwvakkertje! Als het groentehapje nou ook zo makkelijk ging. Maar nee, de vieze gezichten, het pruttelen en ook echt uit tuffen van je eten blijft aan de orde van de dag. Het enige dat je lekker vindt, is komkommer. Maar daar zit helaas maar weinig in. We blijven doorzetten!
Ook proberen we pap, maar daar moet je ook al niks van hebben. Broodkorsten en rijstewafels gaan er wel makkelijk in. Lekker sabbelen, je kan er uren over doen. We gaan binnenkort een hele boterham proberen. Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt!

Je zit nog in maat 68. Voor shirtjes is dit prima, maar broekjes zijn vaak te kort. Maat 74 slobbert behoorlijk om je kont en zakt met grote regelmaat nog af. We houden het dus bij 68 en trekken je sokken maar hoog op ;).

En je eerste twee tandjes zijn gesignaleerd! De eerste ging zonder slag of stoot, plotseling voelde ik een puntje. Het tweede tandje geeft je helaas wat meer pijn.
Dat is in combinatie met je verlatingsangst geen humeur-verbeteraar. Je zet het op een krijsen als ik even iets uit de auto moet pakken en jou in de box laat. Tijd om veel kiekeboespelletjes met je te spelen dus!

Lief klein kletsmajoortje, groei maar lekker door. Je doet het hartstikke goed, we houden van je!

Kusje van mama

2 Comments

  1. Joyce
    27 oktober 2014

    Oh ja die verlatingsangst begint hier ook te komen nu. Heel herkenbaar dus! Onze L’jongens gaan nog lekker gelijk op!

    Reply
  2. Sonja
    27 oktober 2014

    Mooi geschreven! Gek idee dat mijn kids straks ook die fase ingaan. Wat een verschil in ontwikkeling al!

    Reply

Leave a Reply