Gastblog Deborah: weer aan het werk

Posted by on jun 25, 2014 in Blogs | No Comments
Gastblog Deborah: weer aan het werk

Ik ben pas weer begonnen met mijn werk als leerkracht in het basisonderwijs. Omdat ik wilde weten hoe dat is met een kleintje, heb ik Deborah Hoogendoorn, bekend van digikleuters.nl gevraagd om een gastblog te schrijven. Ze schrijft over haar werk als leerkracht van een reguliere groep 3 op basisschool Digitalis, Almere. Hoe gaat dat: werken en de zorg voor een kleintje combineren? 

Mijn dochter Louise is 7 februari j.l. geboren in het ziekenhuis van Almere. Snelle en goede bevalling gehad en weer lekker snel op de been.
Ik voelde mij een hele “piet” de eerste week. Ik wilde de tweede week al naar de Negenmaandenbeurs. “Fijn hoor zo lang verlof, maar dat heb je toch niet nodig?” was mijn eerste idee.

Maar toen kwam de man met de hamer in de tweede week. Te veel gedaan en nu kreeg ik het terug. Niet zo slim, maar goed het is mijn eerste, dus dat is een kwestie van ervaren. Toen kon ik er wel inkomen dat elke vrouw wel 10 weken rust kon gebruiken en had ik de Negenmaandenbeurs maar gelaten voor wat het was. In de tweede week begonnen we een beetje ritme te krijgen. Fijn, het ging lekker.

Maar toen werd ons meisje ziek en steeds zieker. En toen kwam de opname in het ziekenhuis. RS virus werd geconstateerd. Nou dat hakte erin en op dat moment dacht ik nog wel een half jaar nodig te hebben, voordat ik weer kon beginnen. Maar wist ik veel dat ontzwangeren ook een werkwoord was en dit gevoel heel erg logisch was. Gelukkig mocht ze na 6 dagen weer naar huis toe en konden we het schema weer oppakken. Heel natuurlijk en gemakkelijk ging het.

Ons meisje sliep na 6 weken al goed door (6 uur per nacht) en deed daar elke week een uurtje bij. Ik moet zeggen dat ik bewust gekozen heb voor flesvoeding (lang en persoonlijk verhaal). Flesvoeding schijnt vaak een goede invloed te hebben op het slaapgedrag.
Na 6 weken werd ik toch ook wel nieuwsgierig naar hoe het straks weer op het werk zou gaan. Zou ik dezelfde klik weer hebben met mijn collega’s . Ga ik straks elk uur appen om te vragen hoe het mijn kleine meisje gaat? Ik kon het mij niet voorstellen en besloot daarom maar lekker onbezorgd te genieten van de laatste weken verlof.

In de negende week ben ik met Louise naar de klas gegaan. Ik was erg nieuwsgierig hoe de kinderen het zouden vinden. Ze vonden het fantastisch. Vragen zoals “Mag Louise ook al brood en soep eten?” en “Komen baby’s nou echt uit je navel?” vlogen mij om de oren. Wat is het toch leuk om juf te zijn. En wat heb ik de kinderen gemist. Zo gezellig! Ik moest wel weer even wennen aan de bijdehande opmerkingen: “Juf, H. zegt dat baby’s uit de navel komen, maar ze komen toch gewoon uit een gaatje bij je plasser?”. Het antwoord ben ik ze schuldig gebleven en heb ze verwezen naar hun ouders. Uhhhh dom, op deze logische vraag had ik mij niet voorbereid.
Na het bezoekje ben ik even langs de collega’s gelopen. Super gezellig. Ondanks dat ik vrijwel elke dag in mijn verlof wel bezoek had of op bezoek ging, was het toch even fijn om weer eens met volwassenen te praten. De meeste collega’s hebben zelf ook kinderen, dus dat kletst goed en je bent zo weer een uur (of twee) verder. Het voelde weer als vanouds.

Louise heeft haar geboortedatum zo uitgekiend dat ze haar mama nog drie weken langer thuis kon houden, want toen mijn verlof officieel was afgelopen begon de meivakantie. Dus geen 10, maar wel 13 weken verlof. (Ja, sorry wij hadden 3 weken vakantie.) Je gaat er bijna aan wennen om zo heerlijk relaxed alles te doen, zonder to-do lijst. Ik begon er zelfs een beetje tegenop te kijken aan het einde van mijn verlof. “Werk? Liever nog even niet, want ik geniet zo erg! En elke week zijn er weer nieuwe hoogtepunten die ik echt niet wil missen!” Ik heb zelfs een nieuwe hobby gekregen: haarbandjes en clipjes maken. Want onze kleine meid heeft al behoorlijk wat haartjes.

Maar toen was dan toch de dag aangekomen waarop ik naar mijn werk moest. Onze dochter hadden we de vorige avond naar mijn ouders gebracht die 100 km verderop wonen. Fijn dat ze bij een bekend nest is en dat ze nog niet naar de opvang hoeft, maar meteen logeren en een hele dag weg zijn is toch wel zwaar voor kersverse ouders. Ik heb dan toch echt wel een traantje gelaten in de auto naar huis. Shhhttt…niet verder vertellen.
Ik stapte de bewuste dag mijn auto uit en besefte mij dat ik er niet in kon. Ik had mijn sleutel ingeleverd, zodat mijn invaller ook een sleutel zou hebben. Beetje raar om te moeten aanbellen. Collega deed hartelijk open. “Kun je er niet in? Sleutel vergeten?” Na de uitleg ben ik meteen op zoek gegaan naar de collega die de sleutels uitdeelt. Gelukkig er waren nog sleutels. Mijn dag kon beginnen. De sleutel in het slot en de deur was open. Ik keek mijn klasje in. Het voelt nog als gisteren, maar er hangen andere werkjes. De invaller was wel iets minder precies dan ik, want de werkjes hangen schots en scheef. Dat kan niet het werk zijn van mijn duo, want die houdt daar ook niet van. Maar om nou meteen alles recht te hangen, dat leek mij niet echt handig. Eerst maar eens de computer en het digibord aanzetten en de dagplanning doorkijken. “Wauw, zijn ze al bij kern 10? De tijd vliegt. Spelling met mmmkm en mkmmm woorden. Wow, de laatste keer kenden ze net een paar tweetekenklanken.” Even omschakelen dus. Ik zie nieuwe soort schriftjes liggen en nieuwe materialen. “Dat wordt vanmiddag dus weer even inlezen. “

Nu voelde het ineens niet meer zoals de dag van gisteren, het leek wel alsof ik er een jaar uit ben geweest. “Waar vind ik ook al weer alles wat ik nodig heb op de computer.” Het was echt weer even wennen en zoeken. Gelukkig snapten mijn collega’s dat en hielpen mij waar nodig. Dat was weer zoals vanouds. We kunnen altijd bij elkaar binnen lopen. Om 8.20 uur druppelden de kinderen langzaam binnen. Sommige heel terughoudend en andere super enthousiast. Ze gaven mij wel allemaal een hand, maar voelde voor een aantal leerlingen wel weer even onwennig. Even schoot mij te binnen dat ik misschien niet alle namen meer kon herinneren. Maar dat viel mee. Ik wist ze allemaal nog. Al moest ik soms wel een beetje graven in mijn geheugen. Dat zal vast onderdeel van het ontzwangeren zijn, bedacht ik mij.

De hele dag hield ik ondertussen mijn Whatssapp goed in de gaten. Af en toe kreeg ik een foto toegestuurd. Maar ze lachte niet bij elke foto. Horrorscenario’s schoten door mijn hoofd. “Wat doe ik hier?” Toen de kinderen om 15.15 uur naar huis gingen en ik achter mijn bureau ging zitten kwam de klap. Wow! Dat was heftig. De kinderen probeerden mij weer uit en ik was uitgeblust. Dit was ik niet meer gewend en mijn makkelijke kind thuis is echt een stuk relaxter. Ik kon niet meer, maar probeerde mij zo goed als ik kon voor te bereiden op de dag van morgen. Geen methode rekenles, maar een herhalingsles op het programma. Ik schud normaal de leukste lessen uit mijn mouw, maar dat lukte mij niet meer. Ik besloot maar verder thuis te werken. Maar om 20.30 uur viel ik in slaap op de bank met mijn kleine meisje op schoot. Thuiswerken was niet gelukt. Gelukkig werd ik vol energie weer wakker de volgende ochtend en kreeg ik meteen weer inspiratie voor de rekenles. De rekenles was gered.

Inmiddels heb ik weer een aantal dagen gewerkt en mocht ik tussendoor een week genieten van een weekje vrij i.v.m. Hemelvaart. Ik wen er weer langzaam aan, het werkritme. Op mijn vrije dagen volg ik het Babysensory programma (www.babysensoryalmere.nl) , waar ik mega enthousiast over ben. Ik overweeg zelfs om de opleiding te gaan doen en ook lessen te gaan geven. Zintuigen prikkelen van baby’s middels liedjes, gebaren, massage, lichtjes, muziekinstrumentjes en nog veel meer. Louise geniet en ik stiekem nog wel veel meer. Meteen even ervaringen uitwisselen met collega mama’s en papa’s. Nu nog maar 2 weekjes tot de zomervakantie. Dan ben ik mogelijk weer werkloos. Er worden geen vaste aanstellingen gegeven in crisistijd, dus ik vrees dat ik er minimaal 3 maanden uit moet. Ik ga er het beste maar van maken en even extra genieten van het moederschap totdat ik weer aan het werk kan. En geloof me, moederschap is ook een baan. Maar wel de leukste baan ooit!

Foto Deborah

Foto Louise en ik op 16 april in Dolfinarium, Louise is hier 3 maanden oud. Nu inmiddels 4 maanden.

Leave a Reply